Długie Stare  - nazwa  miejscowości    na   przestrzeni   kilku  wieków  ulegała   zmianie (Luba, Antiqua Lipca, Dlugye , Lawbe, Antiqua Dlugye, Dluge  Aniqua, Antiqua Dluge, Maior Dlugye, Dlugie, Stare Dlugye, Antiquum Dlugye, Antiqua Dluga, niem, Laube, Alt-Laube

Pierwsze wzmianki na temat miejscowości datowane są w materiałach źródłowych: Długie Stare rok - 1322, wystepuje  Hans  Empnaw z Luba (ławnik),   Długie Nowe - 1407 rok.
   Przez osadę Długie Stare przed 1343 r. przebiegała granica miedzy tą częścią Wielkopolski, która już należała do Królestwa Polskiego, a pozostałą (był to nieomal odpowiednik granicy polsko-niemieckiej w latach 1919 – 1939). Dawna nazwa Długie Wielkie, względnie Długie Majori. Wieś była gniazdem starej rodziny wielkopolskiej Dłuskich - herbu Nałęcz, którzy w XV w. ufundowali tu kościół parafialny. Dłuscy mieli przybyć tu z Kotwiczowa (dziś Cottbus, dawniej Chociebuż) - stolicy Łużyc. Nazwisko "Kotwicz" spotykane jest pierwotnie często obok nazwiska - Łuski (Kotwicz de Dłuski).
Nazwiska tego używał właściciel wsi Długie Wielkie i folwarku Długie Nowe. W roku 1525 Długie Wielkie i Długie Nowe należały do braci Jana, Mikołaja oraz Stanisława Dłuskich de Kotwicz. Akta wspominają, że w roku 1569 właścicielem wsi był Mikołaj Babiński, a już w 1573 r. władał nimi Jakub Rokossowski. W 1581 r. majątek był własnością Jadwigi Dłuskiej, rządził w nim jako spadkobierca Mateusz Rembiński ożeniony z Zofią Krzycką. Pod koniec XVI w. katolicki kościół w Długiem Starem przejęli innowiercy (prawdopodobnie właściciele wsi przeszli na protestantyzm propagowany przez Braci Czeskich). Około 1606 r. odzyskali go na powrót katolicy - świadczą o tym zachowane zapiski z 1610 r.: "We wsi Długie Majori jest kościół murowany, wewnątrz wybielony, przed kilku laty z rąk heretyckich wyrwany i katolickiej religii przywrócony przez Wielmożną Panią z Rąbina Strzelecką." W 1678 r. na mocy kontraktu sprzedaży zawartego z Cieleckim obie wioski przyjął pod swe władanie Piotr Nieżychowski .
   Dotychczas wioski te miały 2,3 a nawet po 4 właścicieli, z którymi Nieżychowski załatwiał jednocześnie akt kupna. W roku 1707 przez wieś przechodzili ruscy kałmucy (Mongołowie w siłach zbrojnych Rosji), którzy zrabowali mieszkańcom prawie cały żywy inwentarz. W roku 1709 panująca w okolicy zaraza zabrała we wsi kilka ofiar, ale wprowadzone wówczas rygorystyczne przepisy zabraniające wszelkiego ruchu ludności ustrzegły mieszkańców wsi od większych ofiar (jak to miało miejsce w Święciechowie)
   W 1714 roku dokonano podziału majątku ziemskiego pomiędzy braci Andrzeja i Mikołaja Nieżychowskich. Andrzej otrzymał Długie Stare, Długie Nowe i inne wsi, musiał jednak Mikołajowi wypłacić 8000 florenów i wyprawić siostry. W 1717 r. kościół otrzymał nowe organy zbudowane przez Mistrza ze Wschowy. W 1724 r. na koszt Teresy ze Żbijewskich Jabłonkowskiej – Pani Przybyszewa, wystawiono wielki ołtarz a stary otrzymał kościół w Lasocicach. W 1729 r. umiera Andrzej Nieżychowski, któremu żona Ludwika wystawiła kamienny pomnik (odnowiony w 1983 r.). W roku 1739 właściciel wsi Ignacy Kazimierz Nieżychowski ożenił się z Ludwiką Jabłonowską, z która doczekał się 17 dzieci. W roku 1741 zmarł syn właściciela wioski. Matka Ludwika Nieżychowska wznosi na cmentarzu przykościelnym nagrobek z kamienia ciosowego w kształcie ołtarza ozdobiony różnymi figurami. Opatrzyła go napisem: „Trafunkiem czy z rozmysłu kto tędy pobieży chceszli wiedzieć, że przy tym domie bożym leży Oyciec Andrzej, syn Józef – Nieżychowscy z domu starożytnego, a że nie możem nikomu wszystko krótko wyrazić więc nie piszę wiele, Syn leży na cmentarzu a Oyciec w kościele. Dóbr Długich Wielkich, Małych z przyległościami Trzebiny, Książa, Sądzin byli dziedzicami. Trudno w kilku obszernych wierszach liczyć dzieła co miłość Nieżychowskich Ojczyźnie sprawiła. Jednak kiedy się żubrzą pieczętują głową znać wspierali Ojczyznę siłami i mową. A że ich śmierć zabrała z przeznaczeniem Nieba, wspieraj ich jako zmarłych , duszę wspierać trzeba. Wieczny pokój racz im dać nieśmiertelny Panie. Niech się dusza obydwóch do Nieba dostanie.”
   Po roku 1750 właściciele wiosek często oddawali majątek, względnie jego części, w dzierżawę. Miejscowy kościół w latach 1758 – 1759 został wydłużony, wybudowano „pańską lożę”, wyłożono go nową posadzką. Pośrodku kościoła znajdowało się przykryte kamienna posadzką zejście do krypty – grobowca. W roku 1758 przez wieś przechodzili kozacy – 180 ludzi, a w 1771 r. grupa konfederatów .W 1775 r. kalwiński pastor z Lasocic przyjechał po raz pierwszy do Długiego Starego by pochować tu wyznawcę tej religii. Ignacy Nieżychowski sprzedał w 1778 r. luteranom z Długiego Nowego ziemię pod cmentarz.W tym samym roku dawna pani podkomorzyna wschowska Ludwika ieżychowska wybudować kazała w Długiem Starem szpital mający 8 izb, a pieczę nad nim zleciła miejscowemu plebanowi.
   Jan Józef Lipski były generał (spokrewniony z Nieżychowskimi) przejął w 1791 roku tut. dolny folwark, do którego należał pałac i majątek Długie Nowe, jednak w 1804 r. sprzedał swą własność synowi - Józefowi Lipskiemu za milion guldenów .W 1794 roku przez wieś przechodziła grupa uczestników insurekcji kościuszkowskiej - została przez wojska pruskie rozbita i wzięta do niewoli.
Folwark Długie Stare przez wiele lat dzierżawił dr Kuncel ze Wschowy, a Długie Nowe Ludwik Marian Kwiatkowski, który w 1804 r. wyprowadził się w okolice Poznania. W roku 1805 w obu wioskach kwaterowało wojsko pruskie.W tym samym roku wybudowano strażnicę, do której sprowadzono sikawkę przeciwpożarową zakupioną przez właściciela wsi. Strażnicę tę rozebrano, a sikawkę skasowano około roku 1970. 29 listopada 1806 r. pierwsi chłopi w Długiego starego zostali zaciągnięci do polskich rekrutów. W tym samym roku zmarła licząca 88 lat hrabina Nieżychowska - była dziedziczka obu wiosek, ostatnia z zamieszkałych tu Nieżychowskich.
   6 sierpnia 1807 r. zakwaterowano w Długiem Starem 110 żołnierzy francuskich wracających z Prus Wschodnich po zwycięstwie. Także 26 i 27 sierpnia w obu wioskach kwaterowało ponad 400 kawalerzystów i piechurów francuskich. W roku 1822 dziedziczką włości Długie została małoletnia Marianna Lipska, której opiekunem był liczący ponad 80 lat dziedzic Trzebin i Piotrowic gen. Jan Lipski. W 1825 r. właścicielką była Marianna Skórzewska, z d. Lipsa, od której w 1835 r. nabył  za 62 350 talarów hrabia Józef Mycielski. W 1851 r.  kupił  Gerhard  von Carnap-Bornheim, po którym w 1865 r. dziedziczył  Friedrich Wilhelm . Ten sprzedał  w 1870 r. dr  Henowi  z Berlina, który zbył  w 1876 r. Adolfowi  von  Hansemannowi.Od tego czasu  Długie Stare wchodziły  w skład  majetności Antoniny . Majetność odziedziczyła  córka, zamężna  von Hindersin , wymieniona  w 1926 r., w 1927 r. właścicielem  został Józef Dunin  z Warszawy.

We wsi Długie Stare   znajduje się   pałac zbudowany w 2 połowie XIX ., bez określonego stylu, w detalu nawiązuje do neorenesansu włoskiego i niderlandzkiego , położony jest w niewielkim parku. Założony na rzucie prostokąta z dobudowanym skrzydłem od płn.-zach. Fasada ceglana o charakterze horyzontalnym dzięki szeregom okien w obramieniach z piaskowca. Po 1945 r. pałac stanowił siedzibę Szkoły Podstawowej. Zniszczony budynek w latach 70-ch przekazano PGR na magazyny. Pożar w 1978 r. trawi znaczną część budynku. W 1984 r. przekazany na powrót na cele szkolne. Remont kapitalny obiektu trwał do listopada 1993 r. Obecnie mieści się w nim Zespół Szkół - Szkoła Podstawowa i Gimnazjum. W obrębie Przedsiębiorstwa Rolnego znajduje się wydłuzony spichrz z końca XIX wieku. Wśód zabudowań mieszczą się domy z przłomu XIX i XX wieku. Na ulicy Jesienne kapliczka z II poł XIX wieku, druga przy drodze Długie Stare - Długie Nowe.